Ana içeriğe atla

Böylece

Bir gün bir yazı okumuştum kişinin sevdiği yerde yaşabileceğine, sevmiyorsa aksinin olacağına dairdi. Yaşamayı gerekli kılan ve birincil şartı olan sevginin, temelinde ne vardı onu düşledim.

Gördüm ki bakış var. Bakış derken, onun bendeki son nokta olduğunu ve aslında onunda arkasında bir evre barındırdığını ve bununda içerisinde görüş, duyuş gibi soyutlukların barındığı bir şeyden bahsediyorum. 

Daha öncesine en öncesine gitmek gerekse şayet hayata başladığımız günden beridir bize, her hangiliklerle bizi inşa etmede ve devam etmekte ve de edecek de.

Önceliğin sonralığı olduğunu da  düşündüm. Zaten hep öyle değil miydi. Her önceliğin sonralığı olması gerekirdi ki, öncelik öncelik olabilsin, sonraki sonralık. Sonrasının ne olduğunu zaman gösterecekti ama önceki bu sonralığı inşa etmeye etkendi. Bunu bildim. 

Ama zaman geçtikçe cahilleşiyorum. Cahilliğin ne ile muttasıf olduğunu ifade etmeli belki önce.  Cehalet öncelikle bilmek ve bilmemek skalasında bilmemeye tekabül edendir. Bilmek ilimdir. Bu durumda ilim ve cehl karşıt olur. İlmin olduğu yerde cehaletin barınmaması gerekir. 

Her şeyin mikro ve makro ölçeği olarak ifade edilen ve eski ifadeyle külli ve cüzi ifade biçimleri mevcuttur. Aynı şey cüzi de farklı külli de farklılık meydana getirebilir. Bir elma yemek cüzidir, ama elma yiyemez hale gelmek külli. Buradaki külliyet her ne kadar ölüm döşeğine sokmuş olabilirse de kişiyi. Bir çok farklı tezahürü olabilir ve bu durum yalnızca nicelik değil nitelik açısından da tezahür edebilir. Bu durumu cehle getirmek gerekirse cehlin nitelikselliği iki şeye karşı meydana gelir: kendine ve başkasına. Kendine cahil olan başkasına da pekala cahil olacaktır. Kendini bilmeyen başkasını da bilemeyecektir gibi. 

Kendisini bilmek isteyen, başkasında gördüklerinin kendinde olduğunu kabul etmeliydi önce. Şayet bir mukayese yapılacaksa, bir ihtar yapılacaksa önce kendisine yapmalıydı.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Kanevsky'den Devşirilenler ve Kaybedilen Aşkına

"Bir gün insan “virgül”ü kaybetti, o zaman zor ve uzun cümlelerden korkar oldu ve basit ifadeler kullanmaya başladı. Cümleleri basitleşince, düşünceleri de basitleşti. Bir başka gün ise “ünlem” işaretini kaybetti. Alçak bir sesle ve ses tonunu değiştirmeden konuşmaya başladı. Artık ne bir şeye kızıyor, ne de bir şeye seviniyordu. Hiçbir şey onda en ufak bir heyecan uyandırmıyordu. Bir süre sonra da “soru işaretini” kaybetti ve artık soru sormaz oldu. Hiçbir şey ama hiçbir şey onu ilgilendirmiyordu. Ne kâinat, ne dünya ne kendisi umurundaydı. Birkaç sene sonra “iki nokta üst üste” işaretini kaybetti ve davranış nedenlerini başkalarına açıklamaktan vazgeçti. Ömrünün sonuna doğru elinde yalnız “tırnak işaretleri” kalmıştı. Kendine has tek düşüncesi yoktu. Yalnız başkalarının düşüncelerini tekrarlıyordu. Sıra “nokta”ya geldiğinde düşünmeyi ve okumayı unutmuş vaziyetteydi." demiş Alex Kanevsky. Bazı noktalarında haklı, bazıları muhtemel, diğer bazılarında ise haklılık payı var gib...
Yorum Gönder
Devamı

Ferit KAM - Kabristan

Ey mebde-i vücûdun serhadd-i intihâsı Ey sâfilîne Hakk'ın dünyâda son nidâsı. (Ey varlığın başlangıcının bitiş noktası  Ey insanlara (aşağıdakiler) Hak'kın dünyada son nidası) Ey çehre-i şuûnun çîn-i cebîn-i hüznü, Ey kâinât-ı hüznün sûzişli bir bükâsı. (Ey olayların hasıl ettiği kırışık üzüntülü alın  Ey hüzün âleminin oldurduğu dokunaklı ağlayış) Fikrimce varsa sensin mihnet - sarây-ı dehrin, Azâde-i gavâil bir cây-ı dil küşası. (Dünyanın sıkıntı yerinde fikrimce sen varsın  Dert ve sıkıntıdan uzak, gönül açıcı yeri) Bir meclis-i kazâsın hükmünle mün'akittir,  Bu cenk-i bîmeâlin sulh-ı ebed-nümâsı. (Bir kaza yerisin akdedilmiş hükmünle Bu manasız kavgaların ebedi barış yeri) Ey neşvenin, gumûmun me'vây-ı vâpesîni,  Ey cuşûş-ü sükûnun âğuş-ı ilticâsı. (Ey neşe ve kederlerin son sığınağı  Ey sessizlik ve sakinliğin sığınma yeri) Bahs-ı hakîkatındır mebhût eden cihânı,  Ey mebde-ü meâdın meydân-ı iltikâsı. (Cihanı hayrete düşüren hakikat bahsindir ...
Yorum Gönder
Devamı

Süleyman Nazif'e ithaf*

Günün şerefini şeref yoksunlarına kaptırıp, attırıp haysiyetini herhangi bir köprüden'çün  Çalab'a çalım satmaya ruhunu kattırıp  evrensel mizanpajın sürgüsünü yağlamak'çün  Bilmiyorlar  Ama bilsinler: ne düşerse talihe, odur ancak  görülebilen. Kuşsa kuş değil, gülse gül değil  Bir şeyin, zamanın tümelliğinde hepten "değil". Değilin değili fakat ve ancak tikelliğinde'çün.  Bir zamanlar  Aşkın hapishanesinde bir hükümlü; yükümlü yapmakla, bir insan evladının kaldıramayacağı, büklüm büklüm olup yalnızca zamanı sığınak, bir kurtuluş yeri olacağını anladığında; kün! Sonra dediler:  Bu zamana hapsolan ancak ve sadece oğludur. Hem değil mi kelîmî** ve dahi yanına çıkabilecek  Ondan ona, ondanda arza endamıyle boylayacak hem de miladında miâdının "aha başladı işte bugün" gün, günlerden bugün olunca bir bayramdır ne gerisin geri gelecek olanını, ne de gidecek. Gün              ...
Yorum Gönder
Devamı