ayendename

Ben seni bekliyorum, sen de tutmuş beni bekliyorsun; ben gelmiyorum, sen de tutmuş gelmiyorsun. Ama bir şey gidiyor, o her şeyin eşitliğine konabilen bir şey, şey yani zaman.  gitsin bakalım bir kalemde demeye gelmeyecek derecede ehemmiyetli bir şey bu, yani insanın yegane sermayesi olan, ondan gayrısının sermaye olmaya muktedir olmayacağı. gitsin, gelmesi olmayan bir ak şeyden bir tanesi olan gitsin. öyle sessiz, kimsesiz bir başına, başını alarak başbaşalığa öte gitsin.  belki kafasını dinler, toparlar biraz kendini, kendiyle baş başa kalınca toparlar kendini, öyleydi insan buna ihtiyaç duyardı bazen. bazen bir başkasına ama hem muhtaç herhangi bir şekilde herhangi bir şeye, neyi bekliyorsa beklemeye, neyi istiyorsa istemeye, ama hep bir şeye ihtiyacı vardı.  istersen bekleme, istersen isteme ama hayat hep bir bekleyiş ve isteyiş, işte "hezar endişe" dediğinden bazıları Sâdi-i Şirâzî'nin. "yek katre-i hunest"i de beşeriyetten mütevellit değilse nedir yani.

Hayır hayır hayır ... İyi ve mutlu hissetmem gereken zamanda kötü ve huzursuz hissediyordum. Kimseye anlatamadığım, belki kendinin bile tam olarak anlayamadığı, hislerin olumsuzluğu içerisinde debelenirken bir eli beni bulunduğum durumdan çıkarması için binlerce kez sorsam kendime "ben kimim, neyim, neden geldim, neden böyle oldu, oluyor, olmalı ..." gibi suallerin beni ele geçirdiğini görüyorum. Bu durum mu benim mutlu olmama mani oluyor diye sorsam, bazıları evet dese onları yalanlamak şöyle dursun belki de diyip kendi köşeme kaçmaya meyletsem, erkek adamsın sen yapamazsın böyle şeyleri, şöyle yapmalısınlarla karşı karşıya kalsam, neden istemeyin kendimi bir kaşık suda boğmak. Boğmak, evet körlüğü doğmadan boğmak erdemdir diyen bir zamanlar bendim. Körüm artık, duyumsayamamak beni ne zaman bu derbederlikten kurtaracak, bunda benim payım neydi, nasıl kurtulacaktım bu halden. Oysa düşecekken bir tuğla çıksa önüme tutunmaya mecalim yok; mecalsiz ve bitabım.  Bütün bunlar yanın...