ayendename

"Ne güzel İstanbul bee" derdi Çakır. Burada belki de tozpembeliği anlatıyordu. Hoş zaten İstanbul güzel, fakat "Ne güzel" deyimi "bee" ile birleştiğinde biraz, "boş yapmalığı" birazda "yapabilirsin ama çok değilliği" ifade ediyor gibi. Peki İstanbul güzel, güzel de güzel hatta ne güzel, fakat o bee. Ah o beeler. Bizim bitabımızın göstergesidir. Biraz küçümseme barındırır, biraz da ne alayı.  Fakat asla bırakmaz yarı yolda, tutar elden ve devam ettirir sloganlaşan mottoları ve mottolarda barınan hakikat perdesinin kaldırılışındaki buhranı. -mı diyecekken, alıp götüren bir efkar basmaz mı geçmişten gelen anılarıyla insanı? Bakma olduğu gibi güzeldir herşey. Şey çirkindir, güzeldir her. Devamlı olan yani istimrar ve istikrar her zaman kazananlarındır gibi.  Kazananlar devamlı istikrar ve istimrar sahibi miydiler denirse, belki ya da değil süreksizliğin eş anlamıydı denir belki de Melih Cevdet'in dediği gibi. Gibiler çoktur, biz İstanbu...

Dinlersin diye:  Riopy - Attraction Biliyorum hatalıydım, ve ne kadar sıralarsam sıralayayım, hepsinde payeme düşen elbette benimdir. Ve üzgünüm.  Geri kalmayan arkadaşlıklardan başlamak gerek belki de öncelikle. Ben sustum doğal olarak onlarda sustular. -Hani aynasıydı insan insanın ya öyle işte.- Sustum şöyle veya böyle susturuldum, uzaklaştırıldım sizlerden cebren ve bu cebriyete sustum, hatalıydım. Gitmemeli miydim, bilmiyorum; gitmeli miydim bilmiyorum. Gitmemeyi yeğlerdim belki, o zamanda da bu zamanda da efkarım bu yönde ancak gönderildim. Dolayısıyla gittim. Ve özür dilerim. Kaybetmekten korktum ve kaybettim. Üzüldüm uzun zaman, kahroldum. Fakat sonradan bir zaman geldi. Ve ben, anladım ki geçici olan şeymiş arkadaşlıklar, kalıcı olanı ise dostluklarmış. Ve yanılmışım dost olarak addettiğim için her birinizi. Bundan dolayı kendimden de özür dilerim.  Geride kalan zamanla devam etmek gerekir belki de. Zaman, en bilinmeze doğru kayan ve bir o kadar da nasıl ya bile ...

Belki dinlerdin diye:  "Main Theme" Sword Art Online O gün geldiğinde gidecektik.  Ne zaman kaldık buralarda, yahut kaldığımız, kalıyoruz, kalacağımız dediğimiz ya da öyle olmasını düşündüğümüz zaman ve mekanlarda.  Bir yerde birileri kendini yakıyor, diğer yerde onunla birlikte bütün bildiklerimiz ve bilmediklerimizle beraber bütün benliğimiz. Acaba biz yani iki ayağı ve bunlarda on parmağı olan, iki eli ve bunlarda da ayaklarda bulunanlara nazaran daha uzun olan, kafası ve kafasında iki gözü, iki kulağı, bir ağzı, ağzında dişleri ve ilk başta olmayan sonradan çıkan ve daha sonrasında dökülen bunlar ve dahası olan bizler, benliğimiz neredeler, hani Doğan beyin dediği sen ve ben gafletinden arınıp da biz olan o bilinçli biz, neredeler. Neredeler bizden biz çıkınca yine biz kalır düşüncesi. Neredeler sizsiz, sensiz ben ve bizler. Çıkıyor bahtı gönlümün kara ellerin buhranına girmekten, kendinden. Ne kendi kendine bir kendi, ne de kendisiz kalmış bir ve iki.  Doğmayaca...