Herkes aynıdır demiyorum. Herkes aynı olmak zorundadır hiç demiyorum. Ama bu söylemde biliniz, birinin diğerini meydana getirdiği bir dünyada birbiriyle geçinemeyen, birbirlerini anlamayan, konuştuklarında konuştuklarını anlamlandırmaya çalışmayan iki bilinç ve dahi mefkure ve buna bağlı olarak şahıs bulunmakta ve vâ esefâ! Oysa bir nasılsın'a ömür feda edilmez miydi, bir nasıl gidiyor'a... Belki şöyle düşünüyordum: Bulsan, seller akardı gözünden ışık ışık Kaybetsen, ayaklarını titretirdi inin, dünyanın Herşey o tekmeyle başlardı ve sancılar Önünü alamazdı, sevinç bastıramazdı Atlayarak gülerdi gözlerin, o sıra hep sen Tek sen hissederdin ve çocuk, yaşamı Aylar ayırırdı kordondan her ikisini Bitmek bilmeyecek aşka, girişti bu Kesiği makasın, artık birde iki değil İkide biri öğrenme vakti, sonuç yine bir Bundan sonrası hep bir gayret, hayret! En ednaya vuslat, çıkılacak son nokta Yani cennet ve usun tamam sandığı Bir olsun...