ayendename

  Musikî:  Farid Farjad - Kordi   Bu dünya da, burda tam da bir şeyler oluyor. Bir şair çıkıyor diyor ki: "insanlar neden taş gibi yabancı", bunun bir çünküsü var söylenilmesi gereken: çünkü insan araç olan şeyleri yaşarken, onu geçiştirmeye; hep geçiştirmeye, yok etmeye o anı adapte etmeye çalışıyorken; diğer cenahtaki insanlardan gelen fikir; avuntu, kuruntu, tutuklu, kutuplu... Gibi minvallerle karşı karşıya kalıyor. İşte bu kalış, yakarış, tutunuş, direniş bir yere odaklarken kişiyi, en önemli odak noktasını görmez, onu yok, "hangi"lemekle var etmemeye çalışıyor bir yerden.   Oysa bu karmaşıklığa sürüklenen günümüz insanı, hedef belli, yol belli, güçte öyle. Ama neyin direnmesi, neye, neyi yok etmek emel? Edilse şayet, yok mu olacak? Mesela yok ettiğimiz zamanımız, yok olan, boşa ve beyhude olan zamanlarımız bize neyi anlatır? Neyi anlatır acımızı yaşamamak, mutluluğu da öyle? Neyi anlatır geçiştirmek "bilmem"lerle, bilmiyorumlarla geçiştirmek bir soru...

Musiki:  Gavin Luke - Gone    Biliyoruz, bir yön var. Dahası her zaman sadece bir yön var. Bir yere kadar aklın rehber olup götürdüğü, sonrasında kalbin götürdüğü. O yön, her zaman gittiğimiz ve geçmişe baktığımız da şimdi nerde olduğumuzu, bu gidişle nereye varılacağını bir nebze bildiren bir yön. O yön, puzzle'ın eksik parçasını diğer parçalara bakınca aklın tamamlayabildiği bir yön. İşte o yön, bütün kemalatın (teselsül ile olan) bir kemali doğuracağı bir yön. Ve o yön, senin kendini keşfetmen için sana verdiğin, sana senden başkasının ancak ve sadece işaret/remz ile gösterebileceği bir yön. Bu işaret var, her yerde var, var saydığımız ve yok saydığımız, anladığımız ve anlamadığımız (anlayacağımız), bildiğimiz ve bilmediğimiz, fakat sadece ve sadece kendini gösteren şeyin hakikatinin sabit olduğunu anlamak için o eşyanın var olduğunu bildiğimiz.   İşte bu yönü bulmak için, orda kendimizin olduğunu bilerek ve kendimizin kendimize gelmesini istediğimiz o yöne yönelm...

  Müzik:  RichaadEB - Licht und Schatten   Bilmiyorum, hangi yöne gitse insan, sanki o yöne gidecekmişte, geri dönememiş; istese yapamamış, yapmışsa istemiş; olmuş, olacakmış ve olmuşlarla adım atarken bazı anlamları anlamıyor/um.   Bilmenin verdiği elem, sunduğu elek, karıştırdığı siniye; sunarken bahşı elleriyle, kopan bir şey olur, birşey gider. Giderse şey, şey gelir; şey ölür, kalır şey.  Bilmiyorum ki hangi semtin madarasıyım ben  Elimi attığımda bir toprak kurumasa şayet  Kan ve irin kusar bulutlar başımdan aşağıya  Başım ağrır sonra dinmez  İnmez hiç yolda ayaklarım hep kaldırım, dırım  İnme iner gitmez, sinme iner gitmez, gitmez  Uyuşur, burkulur, kırılır, birşey düşer gitmez  Dursun zaman, aklımı al git başımdan, kalsın Alsın, aksın, o zaman yegane sen kalırsın  Haramlardan geçtim, kaldı başım kabakta  Lasakta olmaz, olmaz mı sakınmasakta ol -Maz, hazlansa endişe her olmaz mı sen de    Bellemekle o...